ἐν
σύ
ἐγώ
εἰμί
εἶναι
εἰς
λέγω
ἐπί
πᾶς
οὐ
ὅς
οὗτος
ὅτι
πρός
ἀπό
ἐκ
μή
ποιέω
μετά
γίνομαι
κατά
ὡς
δίδωμι
διά
ἕως
ἐάν
εἷς
ἰδού
πολύς
εἰ
ἵνα
ἀλλά
ἔχω
περί
παρά
οὕτως
ἐκεῖνος
ἐμός
ἑαυτοῦ
ἐκεῖ
ἄν
οὐδέ
ἔτι
ὑπὸ
ὑπέρ
ὅδε
καθώς
τότε
τὶς
ἐναντίον
ἕκαστος
οὐδείς
ἀντί
σός
πρῶτος
πούς
ἀνά
διότι
σύν
ὅταν
ὅπως
πρό
ὥσπερ
πλήν
ὅστις
ὅτε
ἔναντι
ὥστε
ἄλλος
οὐχί
πῶς
ὡσεί
οὔτε
μηδέ
ἐκεῖθεν
ποῦ
οὐκέτι
ὧδε
ἕξ
φημί
μᾶλλον
ἥδη
ὑπό
δέομαι
ὅπου
μέχρι
ὅσιος
διό
εἴτε
πρίν
ἐπεί
νῦν
ὅσος
ἐνώπιον
ὀπίσω
πάλιν
ἔξω
ἐπάνω
μήποτε
μηδείς
δεῖ
τοιοῦτος
ἅμα
πέραν
καθά
ἅπας
ἡνίκα
οὐθείς
πόθεν
ἔνθεν
καθότι
ποῖος
σύ
ἐξ
εἴδω
λέγω
ἡ
ἡμῶν
ἡμεῖς
ὑμῖν
ὑμεῖς
ποιεῖν
εἰσέρχεσθαι
ἀπὸ
πότε
οὐκ